Մութ սենյակում, որտեղ պինդ-պինդ քաշել ենք վարագույրները, սեղանի չորս կողմում նստել ենք չորս հոգով։ Ես, քույրս, քրոջս դասընկերուհին ու մորքուրիս աղջիկը։ Սեղանի մի անկյունում վառվող մոմ է, կենտրոնում՝ գ…
Ինձ համալսարան ընդունել է տվել տատս: Մայրս ծնել-սնել, մեծացրել, հիվանդ ժամանակ կտրել ականջիս ցավը, գնացել ծնողական ժողովներիս, ուղեկցել բոլոր քննություններիս ու համերգներիս, բայց համալսարան.
Աննան երկար ժամանակ չէր կարողանում ուշքի գալ։ Տղամարդն այլևս չէր հանդիպում իր ճանապարհին։ Նա, ում ստվերը իր քայլերը լուսավորում էր փոքրիկ գրպանի լապտերով, այլևս չէր երևում շքամուտքում։
Մայրս ու քույրս կպած են ապրում: Երբ գնում եմ մորս տուն, նրանց տեսնում եմ միաժամանակ: -Եկել եմ հորանցս տուն, չեք ընդունո՞ւմ: -Ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք,- ժպտում են նրանք:
Մանեն գավաթը դնում է սեղանին. -Ահա Ձեզ սուրճ, մադամ: Մանեն միշտ է հեգնոտ, երբ խոսքը իմ գրելուն է վերաբերում: Նրա համար իմ գրելը նման է հարևան բանջարանոցում քաղհան անող տատիկի գործողություններին:
Մի արձան կա Վանաձորում, որը հանդիպեցնում է փոքրիկ քաղաքի ժամանակները, հեռացողներին ու վերադարձողներին: Երբեմն այն կարող է պարզապես ժամադրության վայր դառնալ: Իսկ ավելի հաճախ կարող է անտարբեր հայացքի տա…
«Երիտասարդ ժամանակ մարդն ընդունակ չէ ժամանակն ընկալել որպես շրջան, նա այն ընկալում է որպես ուղի, որը տանում է ուղիղ ճանապարհով դեպի նոր հորիզոններ, նա դեռևս հեռու է այն ըմբռնումից, որ իր կյանքն ընդամե…
Հիշում եմ, մի հինգ տարի առաջ ինձ վիճակված էր գրողներ Բունինի ու Ֆյոդորովի հետ մեկ օրով մեկնել Իմատրա քաղաք: Մենք վերադառնում էինք ուշ գիշերով: Ժամը տասնմեկի կողմերը գնացքը կանգ առավ Անտրեա կայարանում,…
