Դավիթ Ավետիսյան
Արձակագիր
Հրապարակումները Գրանիշում 5
-
Պատմվածք
Դառը սուրճ
Ա Դասաժամս ավարտվեց: Ես դուրս եկա համալսարանից մի տեսակ թեթևացած,կարծես ինչ-որ կարևոր բան եմ արել և ուզում եմ ինքս ինձ պարգևատրել: Ուզում էի պարզապես ոտքով քայլել փողոցում ու շփվել մարդկանց հետ:
24 Հուլիս 2020
-
Պատմվածք
Համզան
Երիտասարդ տարիներիս իմ ընկերների մեծ մասը տարիքն առած, կյանքի ճանապարհ անցած մարդիկ էին, նրանք իմ ավագ խորհրդատուներն էին: Իմ հաջողությունների համար ես պարտական եմ նաև նրանց: Նրանցից մեկը Արմեն Գարուշ…
30 Հունիս 2017
-
Պոեզիա
Ջրի արցունքներ
Նվիրում եմ 2016 թ.ապրիլի 1-ից 4-ը անհավասար մարտը իրենց վրա վերցրած հայ զինվորներին Մի գիշերվա մեջ Զինվորները նորելուկ, Կենդանի թե մեռած Հերոսներ դարձան, Դարձան գիր, մագաղաթ, Նրանց գնդակների հրաբորբից…
13 Հունիս 2016
-
Պոեզիա
Լռությունը ձայն ունի
Ձախողվա՛ծ տողեր Ես ուզում եմ Ձեզանից ներում հայցել, Ձեր մեղքը այն էր, Որ դուք ուզում էիք Հենց այդ օրը ծնվել: Ես քեզ չէի փնտրում, Դու իմ մեջ էիր Եվ իմ բոլոր անկյուններում, Իմ տեսադաշտը ամբողջ Քո պատկեր…
8 Հունվար 2016
-
Պատմվածք
Արսոն
Ա Արսոն գյուղի անասնաբույժն էր՝ վաթսունին մոտ, փարթամ կառուցվածքով, ճաղատ գլխով, հնամաշ պայուսակը մշտապես ձեռքին: Նա քչախոս էր, շրջապատի հետ գրեթե չէր շփվում: Դժգոհության արտահայտությունը դեմքից անպակ…
5 Նոյեմբեր 2014