Ես գալիս եմ քեզ մոտ գլխաբաց, որ անձրևներդ շոյեն արցունքներս եւ ասեն, որ այս տարի ձմեռ չի լինելու ու գարունը արդեն ճամփա է ընկել դեպի քեզ․․․ Ես գալիս եմ քեզ մոտ ամեն օր եւ շուրթերիս աղոթքներ եմ բերում,…
Դեպի հայրենի գյուղ տանող ճանապարհն անցնում է սրտիս միջով: Արյունս հիշողության գետ է դառնում, եւ հուշերս պարզում են ճերմակ առագաստները… Թթենիների միջով ձգվող ճամփան ցեխոտ է. տեղ-տեղ կուտակված անձրևաջրե…
Երկինքը մուգ կապույտ զգեստ էր հագել, վրան՝ ճեփ-ճերմակ ամպիկներ: Գյուղը հայացքը հառել էր դեպի երկինք ու չէր թարթում աչքերը. այդպես հմայիչ չէր տեսել նրան: Անբառ մի երկխոսություն էր սկսվել գյուղի ու երկն…
Աշունը ժամանակից շուտ տեղ հասավ, ասես՝ ուզում էր ինչ-որ մեկին գտնել անհարմար, անպատեհ տեղում եւ ասել՝բարև, ի՞նչ կա: Գյուղի մարդիկ գյուղամիջում նարդի էին խաղում, իսկ աշունը գաղտնագողի մոտեցել ու կանգնե…
ՀՈւզում եմ երջանկությունը տաք վերմակ լինի, ծածկվեմ ու քնեմ, չմտածեմ, որ դրսում դեկտեմբեր է ու դաժան ձմեռ է լինելու… Ուզում եմ երջանկությունը էն իմ սիրած կոշիկը լինի, որ իսկական կաշվից է, որ ինչքան էլ…
Մեծ տատս չգիտեր ոչ իր ծննդյան տարեթիվը, ոչ էլ, առավել եւս, ամսաթիվը: Նա ուներ անձնագիր, որում ինչպես ինքն էր ասում, սուտի-մուտի բաներ էր գրված. որդիներն էին դասավորել, որ մայրն անձնագիր ունենա:
Կան որոշ գորտեր, որ բամբասկոտ մարդկանց նման են: Մեր բակի փոքրիկ ցեխափոսում այն տարիներին չգիտեմ քանի այդպիսի գորտ կար: Նրանք ավելի շատ սիրում էին կռկռալ երեկոյան ժամերին, երբ բակի կանայք հոգնում էին ա…
Տխուր մարդը չէր ուզում, որ իրեն այդպես կոչեն, բայց չգիտես ինչու եւ չգիտես ծանոթներից ով առաջինը նրան անվանեց տխուր մարդ, եւ անունն անցավ բերնեբերան, դարձավ մարդուց անբաժանելի ածական:
