Եթե պատմությունն անկյուններ չունենար, կգլորեի ցած, թող փշրվեր ձնագնդի նման: 1. Տղան կախվել է ծառից, ճոճվում է՝ ամբողջ ծանրությունը՝ ձախ ձեռքին, ու կոտրած ատամները բացած՝ ծիծաղում: Ճյուղը ճկվում, նրան…
Քարերի կույտի տակ փռված ձեռք հիշեցնող փշոտ թուփ է։ Կողքին՝ դեղնած խոտածածկույթ։ Հետո պատն է ու պատուհանից գլուխը հանած Ֆրիդան։ Ներկած հոնքերի տակից անփայլ հայացքը չի ժպտում: Սևեռվել է մի քանի մետր այն…
Միսակը սիրում էր կանգնել պատուհանի մոտ՝ ուղիղ, ձգված, ձեռքերը գրպանները խոթած, ու ձայնը գլուխը գցելով երգել: Սովորաբար դա անում էր այն օրերին, երբ հարևան սենյակում երեխան լաց էր լինում:
Քամին սաստկանում է, ու Թերեզը մտածում է՝ երեխաները տկլոր են, կմրսեն: Փամփլիկ, ճերմակ մարմինները օրորվելով վազում են խոտերի միջով: Թերեզը վազվզում է նրանց ետևից ու չի հասնում ոչ մեկին:
Այդ պահին կինը մենակ էր: Հետո աչքովս ընկավ նրա կողմը քայլող տղամարդը: Մարմնեղ մարդու ետևից համարյա վազելով գալիս-հասնում էր փոքրիկ մի երեխա, որ եթե թևի տակ սեղմած տիկնիկը չլիներ, կկարծեի` տղա է:
Պատից կախված հայելին անկյուններ չունի: Պատկերս առնում է շրջապտույտի մեջ: Անտանելի է, երբ չի վերջանում, կտրվում: Ոտքից գլուխ պտտում է, գլխիվայր շրջում: Շաղվում է ֆոնը, չեն երևում ետևում կանգնածները` իր…
Պատմելու քիչ բան կա… Եթե սկզբից սկսեմ, պետք է ընդամենը վարագույրի նման փեշի ծայրից բարձրացնելով` բացեմ մորս կյանքի մութ ետնաբեմը: Հպարտանում եմ իմ քաջությամբ: Ուրիշն իմ փոխարեն սուտ կհորիներ:
