Մթության մեջ իր երերուն քայլքից ճանաչեցի. այդպես միայն ինքն է քայլում՝ ուղտի նման ծանրումեծ, տարօրինակ մտքերը քթի տակ մրթմրթալով: Ձեռքերը միշտ կոստյումի գրպաններում են: Կոստյումը...
Աշնան ջինջ կեսօր է՝ արևի քաղցր-ժլատ ջերմությամբ, որ տերևաթափի պատրաստվող թթենու տակ, ցածրիկ աթոռին կուչ եկած հալևորի մի բուռ ոսկորները տաքացնում ու չի տաքացնում: Ծեր թթենին տարվա հետ իր հաշիվները փակե…
Ինչեր ասես, որ չեն ստանում Ակնաղբյուր գյուղի խանութում: Այ, վերջերս, օրինակ, «Մերկ Մախան» հայտնի կտավի լուսանկարչական արտատպություններն էին ստացել: Մի օր չմնաց: Մի քանի ժամվա մեջ ամբողջը թռցրին տարան…
Հոգին ցավի գնդապետի, որ էդ կրակը բերեց-գցեց հանդապահի 62 տարեկան սիրտը ու նրա 62 տարվա, թվում էր, հանգած, դանթած արյունը ալեկոծեց-պղտորեց։ Պատանու նման շփոթվեց հանդապահը, լեզուն կապ ընկավ։
Ձին կանգնած էր նեղ ճանապարհի կենտրոնում, և դիմացի ավտոմեքենայի ճղճղոցը նրա վրա բոլորովին չէր ազդում։ Ի՞նչ իմանար, որ մեքենայի ղեկին բանաստեղծ է (դեմքով, համենայն դեպս, չէր ճանաչում), հմայիչ կինը՝ նկար…
Ներկայացնում ենք Վազգեն Սարգսյանի «Պատմության սկիզբն ու շարունակությունը» հրապարակախոսական հայտնի հոդվածը, որն ընդգրկված է Սպարապետի լավագույն գրական ժառանգությունն ամբողջացնող «Էս ինչ եք անում, տղերք…
Առաջին անգամ եմ մասնակցելու նման համաժողովի: Եվ հրավերքն էլ, ճիշտն ասած, ինձ համար շատ էր անսպասելի: Իմ խորին համոզմամբ՝ գրող կոչվելու իրավունք ունեն բացառապես այն ընտրյալները, ովքեր, ասենք, «Միրհավի»…
Պողոս Սահակյանը հիվանդացել է։ Ինքն է մեղավոր՝ յոթանասունհինգ տարեկանում իրեն քսանհինգ տարեկանի նման է պահում. այգին փորելիս սառը ջուրը խմել է քրտնած, ասել են կհիվանդանաս՝ խնդացել է. «49 թվականին, Սիբի…
Հայկ, Հայկ, անաստվածի տղա, սարի նման տղամարդ էիր, մինչև հիմա գրիպով անգամ հիվանդացած չկայիր, էդանտեր ցավը որտեղի՞ց կպավ քեզ, էդ ո՞նց կպավ... Ախր, աստծու տիրոջ տունը շինվի, ինքն էլ չգիտի ինչեր է անում:
