Մեր տոհմածառի թելը երևի կտրվեր, եթե չլիներ Աղավնի տատս, միակ կինարմատը, որ միաձուլվել էր մեր ցեղին ու դարձել տոհմածառի զարդը, մեզ իրավունք տալով հենց իրեն ընծայելու պատվավոր նախատատի տիտղոսը։
*** -Սե՛բ, ախր մեր հիշելու բաները գարեջրեր ու իրար դեմ կայանալու փորձերն են, քեզ ի՞նչ հիշեցնեմ սրանցից դուրս, մի կրուասան էր, մի գարեջրի շիշ։ Էնպես ես երես թեքել, իբրև շատ բան կար հիշելու՝ քիչն եմ ասո…
Ամռանը, երբ Խաննան գյուղում էր, Աբգարը նրան ամեն իրիկուն հրավիրում էր գիշերային պտույտների: Նստում էին փոքրիկ, կարմիր Մարչը ու քշում էին գյուղի միջով: Գյուղի մեջտեղով միջպետական Գյումրի – Երեւան ճանապ…
Օրերս լույս կտեսնի Լուսինե Եղյանի բանաստեղծությունների երկրորդ՝ «Ինքնահոսի» ժողովածուն, որում մեկտեղվել են հեղինակի վորջին չորս տարիների գործերը։ Լուսինեն տաղանդավոր ժամանակակիցներից է։
