Գիտե՞մ ինչու կա բանաստեղծությունը։ Որովհետեւ կա մա՞հը։ Ամեն ոքի ու ամեն ինչի վաղանցիկությունը։ Եթե չլինի մահը, կլինի՞ բանաստեղծությունը։ Որ իրերի արեւաստվեր թրթռումն է — որ այստեղ, ահա այստե՛ղ, այս պա…
Շեղջը մեծ է տերեւների խարույկից: Ապրելու բոլոր կրակները՝ հուշկապարիկ։ Շշուկը մեծ է ագռավից: Բարձր բարդիներից կռավող: Եղնիկը մեծ է ձնահյուսքից: Թիթեռը մեծ է քամիների վաշտից: Կոնի ընկնելը մեծ է եղեւնուց…
Ալին ջան, մտածում եմ՝ ինչ բառ կարելի ա ասել քո վեպի մասին՝ իմ ընթերցելու փորձառությամբ։ Մտածածս նոր բան չէ, գրականության մասին օգտագործում են, բայց քո վեպը իսկապես համոզիչ է, համոզիչ՝ պլյուս մի խազ էլ…
Առաքել Սեմիրջյանի «Կապտահեր Կյորես» եւ «Ո՞ւր» վիպակները կարդացի։ Դե, ակնհայտ բաները առաջաբանում գրված են։ Ու դրանց մասին խոսել չեմ ուզում։ Բայց Գորիսը ոչ միայն Հայաստանն ու Ղարաբաղը կապող տարածություն…
Ուսուցիչը միշտ էլ այն մարդն է, ում պետք է ներել ժամանակավորության համար։ Մտածել եմ սա, երբ արդեն ուսուցիչ էի։ Երբ պատանիներին ոչ թե ինչ-որ մասնագիտություն էի սովորեցնում, այլ բացատրում էի իրերի դրությ…
ես կուզեի նշենի լինել քո ելակի այգում, որտեղ ելակները քաղաքների անուններ ունեն, որտեղ բոլոր օրերը եղանակ են, ու իմ տան մեջ քո աշխարհը կա, դու կաս, քանի որ դու կաս, բայց քանի դեռ սպասում ես կյանքի պատա…
Մի ձայն մթության մեջ։ Չէր թեքվելու անգամ՝ նայելու դրա ուղղությամբ։ Ձայներ՝ խուլ դնգոցներ։ Այնքան որ անլրելի էր աշխարհը։ Ընդարձակվող բազում փեշերից։ Մարմրող լույսեր հեռուներում։ Ամեն մեկից փոքրիկ մի հե…
Ամռանը, երբ Խաննան գյուղում էր, Աբգարը նրան ամեն իրիկուն հրավիրում էր գիշերային պտույտների: Նստում էին փոքրիկ, կարմիր Մարչը ու քշում էին գյուղի միջով: Գյուղի մեջտեղով միջպետական Գյումրի – Երեւան ճանապ…
Ես անուն չեմ. ես զբաղվեցի այլ բաների կառուցմամբ, որոնք անհրաժեշտ համարեցի, ու մայրուղիներ սլացան իմ միջով, բարակ արահետներ հազար ու մի ճամփա միացրին, եւ ես հարմար տներ սարքեցի նրանց համար, ովքեր գիտեն…
-Ազիզամ, «ռուփուշ» [1] ունե՞ս, թե տանք. Գիտես չէ՞, որ պիտի կարգին ծածկված լինես: -Գիտեմ, Անուշ ջան...ծածկող շորեր ունեմ, բայց երևի ձեր «ռուփուշը» տեսնեմ՝ ինչ տեսք ունի... «Ռուփուշը» մոխրագույն էր՝ իմ…
-Ախչի, հմի էդ զադումադը Կիրովականի՞ց տենք առնի, թե քշեմ Ստեփանավան: -Այ տա, ինչ Ստեփանավան, զադ չկա ընդի...Ռիտայի խանութն էր նորմալ, էն էլ էն ա, ասըմ են շահած կտրոն չի տվել, փակել են:
Նոյեմբերի 24-ին, ժամը 16:00-ին The Club ակումբում (Թումանյան 40) կկայանա Աննա Դավթյանի «Գիրք Շնորհակալության» բանաստեղծական ժողովածուի շնորհանդեսը: Հրատարակիչ`ակտուալ ա Երկլեզու հրատարակություն - հայե…
Դե, Սոն, արևն էլ է ընկնում ներս, երբ կոկորդիլոսը բացում է բերանը, ուրեմն այծը վախենալու բան չունի: Կոկորդիլոսը դանդաղ ջրի տակ, աչքը` բաց: Այծին փորագրել են հին ժայռերին, իսկ նա պիտի անցնի կոկորդիլոսի…
Արևս` տարածությունների վրա սփռված սպիտակ կենդանի, հեռացրու ինձնից լույսը քո, ես տեսնեմ. մի լցվիր վրաս քո արագությամբ, ես գալդ զգամ, ինձ մի թաղիր լույսում, մշուշի մեջ դիր ինձ ու թավալիր երկրի բոլոր ուղ…
Ես մտածում էի ամեն տարի հոկտեմբերին Մերիին լուսանկարել` դիմանկար: Բայց քանի որ Մերին հեռու գյուղում է, նրան լուսանկարելը հեշտ գործ չէ, ու քանի որ Մերին ավելի շատ իմ մեջ է, քան մեկ այլ տեղ, իմ չերևացող…
Գյուղացին բերել է գյուղացուն ման տալու: Մերին տասնհինգ տարեկան է: Երբ ծնվեց, հորքուրս` գյուղի դպրոցի տարրական դասարանների ուսուցչուհին, գնաց ծննդականի հարցերով զբաղվելու. մեր տանն ընդունված չէ, որ տղա…
Մենք խճի մի փոսի մոտ էինք ապրում այն ժամանակ: Խճափոսը մեծ չէր, ամեն դեպքում՝ ոչ այնքան, որ վիթխարի մեքենաներով դատարկած լինեին, այլ մի փոքրածավալ փոս էր, որից երևի մի ֆերմեր տարիներ առաջ փող էր սարքե…
Վեպը տառապելու մասին ա (հենց տառապելու և ոչ թե տառապանքի) և սիրո: Նախ տառապելն ընդհանրապես, հետո տառապելը պատերազմից: Տառապելու և դրանից ազատվելու ելք գտնելու մասին ա: Եվ չնայած ընթերցողի կոկորդն անվե…
