Մորաքրոջս ագարակում պիկնիկ անելիս` այն միակ ժամանակ, երբ հավաքվում էր ամբողջ ընտանիքը, Բիլի քուրոս ու ես հավի ճտերին քշեցինք ամբար։ Բիլին բաց դռնով վազքով ներս մտավ ու թռավ դուրս, իսկ ես կանգ առա.
Ես պառկում եմ քնելու, երբ արդեն ժամը յոթն է։ Լուսացրինք։ Էս ի՜նչ ագռավներ են։ Ագռավները զարթնում են ծեգին։ Իսկ ագռավն էդ դեռ նստած է։ Nevermore. Անգինս, հոգիս, բախտավոր իմ։ Ե՞րբ դադարեցիր լսել ինձ։
Ճիշտ է, որ ասում են՝ չարաս[1] ծխածի քունը լուսադեմին ծանր է լինում, հատկապես, լոթի[2] Ջահանինը, որ առավոտ ծեգին իր մայմունի՝ Մախմալի հետ ճանապարհ էր ընկել Աբգինե կամրջից, ամբողջ ցերեկը հետիոտն անցել Ք…
Վազք, վազք, սպասում, արդարության պահանջ, սպասում, վազք, վազք.- էս շղթայի սիմետրիան ընդհատվելու էր, բայց ի՜նչ իմանար՝ ինչպե՛ս… Օրն իմանալու մասին էլ չգիտեր. շաբաթներ էր արդեն, որ համացանցը պատեհ-անպատե…
