Վճիտ ու արևոտ կեսօրին բեռնատար մեքենան կանգնեց: Չկալովի փողոցի աղյուսաշեն տան մոտ: Վարորդը, շուրջբոլորը նայելով, ծխախոտ հանեց: Մոտ վազեց մի ջահել կին ու վրա-վրա, մեղավոր-մեղավոր ինչ-որ բան ասաց:
Մայրս ու քույրս կպած են ապրում: Երբ գնում եմ մորս տուն, նրանց տեսնում եմ միաժամանակ: -Եկել եմ հորանցս տուն, չեք ընդունո՞ւմ: -Ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք,- ժպտում են նրանք:
Կան որոշ թեմաներ, որոնք թեև միանգամայն ուշագրավ, բայց չափազանց քստմնելի են գրականության ճշմարիտ նպատակներին ծառայելու համար: Սովորական վիպասանը, որը չի ցանկանում վիրավորել կամ վանել ընթերցողին, պետք է…
Գարնան առաջին ծաղիկների նման մատղաշ էր Օդեթը՝ մի զույգ բիլ, մախմուր աչքերով, խարտյաշ խոպոպներով, որոնցից մեկը միշտ հպվում էր այտին: Ժամեր շարունակ նուրբ, գունատ կիսադեմով նստում էր իր սենյակի պատուհան…
