Սիրանը շոգից մարող աչքը կտրեց վարունգի վերջին թաղի տակ պճպճացող փրփուրից, ջուրը կապեց լոբու արխին: Բահը թողել էր վերին ցանկապատի թթենու բնին հենած, ձեռքերով էր ճում ու ցեխ շուռ տալիս արխի բերան:
Չխըկ, չխըկ, չխըկ… Համակարգչի ստեղնաշարի չխկչխկոցը խաղում էր քնածների նյարդերի հետ: Սովետական հասարակարգում ծնված ծնողների համար ինֆորմացիայի այս ցաքուցրիվ դարաշրջանը անհասկանալի քաոսի էր նման:
Մեր հարևան Ալեքսը անհանգիստ երեխա էր դեռ փոքր ժամանակից: Նա տարբերվում էր թաղի մյուս երեխաներից ոչ միայն իր երկար խոպոպներով, այլ նաև հայացքի խորությամբ ու բոցավառվող աչքերով: Հասկացաք, չէ՞.
Մայորի աչքերը հազվադեպ են երևում հաստ հոնքերի տակից: Ընկերները նրան Ուղտ են ասում, ինչը զարմանալի չէ, եթե նկատի ունենանք նրա կոտրատվելով քայլելը և մշտապես որոճալը, անկախ այն բանից` բերանը լի՞քն է, թե՞…
