Վեցերորդ ճամբարակետը հեռու էր երկաթգծից: Այնպես որ, այդ մռայլ վայրը հասնելն այնքան էլ հեշտ չէր: Պետք էր երկար սպասել համընթաց գերանատարի: Հետո մետաղե խցիկում թափահարվել դարուփոսերի վրա:
Նավապետը հարթեց ականների արկղի տակից դուրս բերված թղթի կտորը և մատիտը թքոտելով՝ գրեց․ «Մտերի՜մս, սիրելի՜ս, հարազա՜տս։ Հեռու ենք ապրում միմյանցից։ Նայում եմ լուսանկարին և վերհիշում։ Հենց պատերազմից առա…
Տարվա այդ եղանակին, երբ վաղուց տապալված էր տան պատերի տակ ու գոմի կտուրին աճող մարդահասակ եղինջը, չորացել կամ անասունի կեր էր դարձել պատշգամբին խճճվող ծաղկալոբին, երբ ծերունական կմախքի ողջ անճոռնիությ…
Տղամարդը պառկած էր անկողնում։ Տղամարդը մեռնում էր։ Եվ այստեղ երեխա էլ պիտի լիներ, առնվազն՝ մեկը, որովհետև այդպիսին է իրերի կարգը, բայց տղամարդը միայնակ էր ու տղամարդը մեռնում էր։ Ուժերն անխռով, հուշիկ…
