Աչքերդ սրբիր, քեզ հավաքիր, դու ուժեղ կին ես, Սոֆա: Աշխարհում էնքան վատ բաներ են կատարվում, որ մարդ լսում ու սահմռկում է, մարդ կարդում ու զարմանում է՝ մի՞թե ադամորդին ընդունակ է նման բանի:
Արտուշ պապի այգին գյուղի ամենահայտնի խնձորանոցն էր, հպարտանում էր իր ծառերով, լսում եմ, ամեն ծառ ուներ իր տխուր պատմությունը. մեկը տնկվել էր զոհված որդու հիշատակին, մյուսը՝ եղբոր թոռան և այսպես շարուն…
Մենք թեյում էինք մի կնոջ տանը, ում հետ ընկերություն եմ անում ու զրուցում առօրյա իրողությունների մասին, առանց կենտրոնանալու դրանց հերոսների կամ այն հանգամանքի վրա, որ որոշ իրադրությունների նպաստողը հեն…
Ցավը մեծացել է, մա՜մ․․․ Դու՞ էլ ես հիշում․․․ Վազում էինք պատառոտված շորերով, ամեն բակ իջնելիս մի տեղը վնասում էինք ու տուն էինք գնում արնա-ցեխախառը ու ժպիտով։ Դե մաման է էլի, մի քիչ կբարկանա, բայց կլվ…
