Գիշերվա մթությունը ծածկել էր այգին։ Բարձր ծառերի տերևները իրենց հերթին ծածկել էին աղոտ լուսինն ու աստղերը։ Երևի կեսգիշերից անց էր, որովհետև միանգամից հանգան փողոցի և այգու լապտերները։
Ինձ ասում է մարդ: Ասես անուն չունեմ: Հա՛, մարդ եմ, բայց ամեն մարդ անուն ունի: Շուն ու կատու էլ, թե պահում ենք, մի անուն դնում ենք: Հավանաբար չգիտի, որ անունը մարդու ինքնության մասն է:
Միջանցքում հանդիպում եմ Անջելոյին՝ բեռնված կեղտոտ սպիտակեղենով լի պարկերով։ Ժպտում ենք միմյանց։ Բացում եմ 223 համարի դուռը և առաջին հայացքից միանգամից հասկանում եմ, որ այս համարում Երիտասարդ ամերիկացի…
Կարծում էին, որ նա վատ մարդ էր, որովհետև վիճում էր իր կնոջ հետ, կռվում թաղամասի և աշխատավայրի մարդկանց հետ։ Նրանից վախենում էին։ Երբ նա վերադառնում էր աշխատանքից, թաղի մեջ բոլորը, ովքեր դրսում էին, տո…
