Արևում էր ու քամին ավազահատերը ջրի ցողերի հետ քշում - լցնում էր մեր կանաչ աչքերը։ Նա ինձ նայում էր այնպես, ինչպես նախամարդիկ նայում էին իրենց նախահորը։ Անապատի կենտրոնից ելնող գետերը ողողում էին դեղին…
Էն, որ քնած անցկացրի, Էն զուգագուլպաների համար, որ էդպես էլ մնացին ոտքերիս, Ու կյանքումս իսպառ բացակայող ինտրիգների համար Կանգնեցրու մի պահ ձանձրույթից ծխող էս մոլորակը. Փաթաթվիր ինձ։
Բանաստեղծ լինելու ժամանակս չեկավ տարվա չորս եղանակների նման, նույնիսկ էն հինգերորդի, որին փնտրում էր Պարույրը Սեւակ։ Ձյուն չեղավ, որ ասեմ՝ ձյուն։ Ծառ չծաղկեց, որ հառաչեմ՝ ո՜ւխխխ։ Տոթը չխեղդեց, որ մտքի…
Մասի՛վ, քեզ հետ իսպաներեն կխոսեի ուրիշ տեղ գնալու նման, ուրիշ բան ասելու եղանակով․․․ *** Փաթիլները՝ հին պատրույգներ ճրթոցով։ Աստծո հին ժամանակները՝ կլոր, ինչպես զրո։ Շուրջառ հալվող ձյան տակ։
