Երազում տեսա, որ ճպուռն ապրում է չորս ժամ։ Գիտեմ, որ այդպես չէ, բայց, չգիտեմ՝ ինչու, արտասվելու չափ խղճացի ճպուռին։ Ես իմ թշնամին կլինեմ, եթե գեթ մեկ ճպուռի, մեկ ճպուռի չփրկեմ։ *** Ինչքան էլ վիթխարի է…
այս քաղաքում է գաղափարը ու մենք մտնելով նրա մեջ` որպես ճորտեր ինքներս մեզ` վիժում ենք ապագան այս քաղաքում լուռ է աղմուկն է լռեցնում հոգիները ու այստեղ չկա բարեկամ ինքնակամեցող են բոլոր ձայները
Հաճախ արի ու տար ինձ քո հետ, կաթոգի՜ն հուզում, արի ու տար ինձ, երբ հիշողությունը մարմին է առնում և հին կիրքն է արյան մեջ եռում, երբ շուրթերը քո հոժար նվաղում են և կարծես հպվում ես ինձ նորեն:
Երբ մարդ քնում է ժամանակը կորցնելու աստիճան՝ շողքը երբեմն հետևյալ խոսքերով հրաժեշտ է տալիս․ – Մի բան կա, որ Դրախտում ինձ դուր չի գալիս, ես այնտեղ գնալ չեմ ուզում։ Մի բան կա, որ Դժողքում ինձ դուր չի գա…
