Գրել այս ամենը: Արտագրել Կյանքը: Մոխիր ցանել: Կարդալ մի տաղ Մեծարենցից: Ջրերը ետ տանել: Իջնել վիհը: Ջանալ գտնել բաներ, Որ գրվել են վաթսուն… Ասել` մի տար` Անճանաչիս ընթացք պարտադրել:
*** էյ դո՛ւ, սիրիր ինձ, ինչպես բարձր ժայռերի եզրերին քամիներից թեքված միայնակ ծառերն են սիրում անհեթեթ անդունդը … որովհետև այո՛ կարծես ամեն ինչ էդքան էլ կարևոր չէ … երևի մեկ-մեկ ժպիտը հիասթափության …
Իմ արցունքների մեջ ես հաճախ հանդիպում եմ քեզ՝ տարիների հեռվությունից նույնքան հարազատ եւ մաքուր, ինչպես նույն արցունքներս: Հանդիպում եմ արդեն լուռ, անբառ, հաշտված ժամանակին, վերքերին.
