*** Ձեռքեր, որ էլ չեն գրկելու իմ բաժին մութը և արդեն գիշեր ու կես է ինչ դատարկ են սրտիս գրպանները: *** Այդ երեք բառը շուրթերիցդ կախված մարմնից դողն է որ գիշերները արթնանում և ծուլորեն հորանջում է վայե…
Այնտեղ ուր ոչ ոք չկա, Լինել, խելագարի պես լինել: Դատարանները պիտի փակվեն, Ու ես աչքեր կկախեմ պատից, Թե իրավաբան են կամ օրենսդիր, Չէ որ ես տեսել եմ բոլոր նրանց, Որ ոսկրացած հույսով Անվերջ գնացել են Այն…
Երազումս՝ մինչև ուղնուծուծս թափանցած, իրական երազում Բիքըն Հիլով վեր ու վար եմ անում՝ ԳԹՈՒԹՅԱՆ ՓՈՂՈՑ ցուցանակը փնտրելով։ Չկա։ Բեք Բեյ եմ գնում։ Չկա։ Չկա։ Բայց հասցեն գիտեմ։ Գթության փողոց 45։
Բարև, ես պիտի գնամ, ուշանում է օրը, Մատներիս տակից սահում, ինչպես մաքրած բրինձ, Լցվում սպասման բաժակներն ու թասերը խորը: Ինչ-որ չասված դողեր արդեն թմրել են քնից, Բայց ես նրանց չեմ տանի ռեանիմացիա.
