Պահելու համար ուժ է պետք, թողնելու համար ուժ է պետք, բայց ամենից շատ ուժ է պետք թույլ լինելու համար։ Մատներս ջարդելով առաջ գնացի, մինչեւ հասա սկզբին, վերջին, սկզբին։ Հետո մի անգամ էլ վերջին հասա։
Էլ ոչ հանդիպում կարող ես ճաշակել, ոչ բաժանում. նույնկերպ լցվել ու թափվում են իրենց գավերից ե՛ւ կյանքը, ե՛ւ մահը… ինչպե՞ս սա որեւէ ժանրում վերապրես… Նորից դարեր, ժանրեր, սրտեր հատել՝ խմելով թափվող բաժա…
Ծառերը` ոտից-գլուխ ճերմակ վիրակապերի մեջ, իսկ օդը սառն է, ինչպես հայացքը հյուրանոցի տնօրենի, որն օրորում է գլուխը և մի բառ է ասում` չկա: Եվ նորից ձյուն է գալիս ծառերի վրա և ձյունը քիչ-քիչ ծածկում է նա…
Ուան Ծիասինը ժամանակակից Չինաստանի այն եզակի բանաստեղծներից է, ով իր առօրյային ուշադրություն դարձնելու արվեստի միջոցով փորձում է մեզ ներկայացնել մարդկության պատմության ամենացավոտ թեմաները։
