Հորիզոնից այն կողմ` հորիզոններ էլի, Մաքառում է հոգիս մրրիկների միջև, Անդունդների խորքում ու վիհերում անտակ Անմիտ մանկան տենդով արևներ է տենչում: Ահա լույսը ունայն - խորախորհուրդ ծերուկ- Վայրկյանի չափ…
Աշնան հետ դու էլ գնացիր: Քեզ հետ ինձ էլ կորցրիր: ու հիմա ես առանց ինձ մրսում եմ: Փողոցում՝ աշուն չտեսած արևը նորից լալիս էր. Սերն անձրևում էր: Քեզ, որ նվիրել էի մարմնիս՝ ապրեցրի: Ու հիմա, երբ չկաս քեզ…
*** Առավոտյան Տանից դուրս եկա Ողջ և առողջ: *** Քանդված փեշի պես Կկախվեմ Կյանքի սրունքներից, Որ Քո հեռացող Ոտնահետքերին հպվեմ:– *** Շեմիս կանգնած Բացակայությունդ Ոչ ներս է գալիս, Ոչ հեռանում է:
քեզնից դատարկ կեսգիշերի սրտիս միջով, որտեղից դու քեզ տարար առանց մի կաթիլդ խնայելու: Էլի մի քնահարամ ագռավ կռռում է անձրևի մեջ. ես, որ չգիտեմ թռչնի լեզուն, հասկանում եմ այս ուշ ժամի սև բառերը նրա.
