Նրանց մասին, տղաս, քեզ ինչպես պատմեմ, որ այսքան ծալ-ծալ նստած խավարի միջով տեսնես նրանց դեմքը` հեռացող հավետ, լսես ոտնաձայնը հավետ մոտեցող... Նրանք կտրած ծառ էին, կանաչ վառելիք, ժայռ էին ու կատար` լեռ…
Նորից գարնան հետ հագած գույներ վառվռուն քայլվածքով խաղացկուն նորից գարնան հետ նորից ամառը ծիծաղում էր: Թարմ գունաներկերով մինչև երակներ մերկացած կրծքով անարցունք գիշերն ի վեր ալեհեր ավագներից էլ վեր,…
Ճիվաղներն ահա ելնում են դարձյալ արշալույսի ոսկեհուռ լանջերին եւ ականներ ցանում բյուրավոր, եւ խանդակներ ձգում հնազանդ, կանաչող հողի կողերում:- Նրանք արագ են սերտում մարդկային ոճիրի լեզուն եւ նրա կոդերը…
Իմ կյանքով երդվեցի մի օր Քեզ սիրել առ վերջին օր Եվ նույն բառը շուտով Մեզ կապելու էր Աստծո և մարդկանց ոգով: Իմ կյանքով երդում տվեցի Որ կապն այդ չի խզվի երբեք, Այդպես էինք ապրում Կրքով արբեցած ասես.
