I. Հիմա, երբ Քաղաքի խեղված ու ծաղկատար դեմքը Ծածկված է ճերմակ տագնապով, Եվ ուղեղի ամեն մի ծալքում Դաժան մոլուցքն է մահաբեր սղոցների… Հիմա, երբ Տաճարի գմբեթները Ձուլված են ճերմակ մշուշին, Եվ ոչինչից առ…
Խռովված իմ կյանքի ետևից եմ գնում… Կամ ես շան չափ չկամ, կամ կյանքս` ոսկորի, Ու ինձ վարժեցնողը` խճաքարեր բռում Աստվածների խիղճն է գամում հորիզոնին: Թե լինեի շան չափ ու կյանքս` ոսկորի, Կաղ էլ, կաղկանձով…
Թող վայելքը այս Կուշտ հանգստանա Կրծքերիդ միջև Քրտնահոս ու պիրկ Անդունդում փռված… *** Ես ուրիշ մի գրկում Քո մարմինն էի պեղում Ու վայելում էի քեզ Ուրիշ կրակ առած… Մինչև ցայտաղբյուրից Մի կում ցայլքին առա…
Մի բան պոկվեց մառախլապատ մթնոլորտից ու աճեց. գիշերվա մեջ՝ մոխրաճերմակ, ծառ ու սոճուն փաթաթվեց: Լույսն էր փայլում թավշափափուկ, այն, որ ամպից էր կաթել, և լուծվում էր աշխարհն անձուկ գեղեցկության մեջ անդե…
