Ժպտացող շուրթերը քո՜, Աչքերի լույսը քո՜, Տարան անդորրը սիրահար խեղճ սրտիս, Ինձ հետ՝ անզորիս, ավելի Դաժան էլ մի եղիր, յա՜ր։ Հե՜յ, ծաղիկ արճվան, Նոճու նման նազան, Հե՜յ, մութ գիշերիս լույս ու ճար, Կուռք…
սերը, որ նախկինում տարածվում էր մարմնիդ մեջ, չկա, եւ դու նույնիսկ չգիտես՝ կլինի՞ նորից եւ դու ապրում ես տարածվող դատարկությունը, որ արձագանքն է քո չունեցածի՝ սիրո, համերի, երազանքների, խարսխի, որ քեզ…
Դերիկն` ընկերս, ասում է` Սերն է միակ պատերազմը, որի համար արժե մեռնել Բայց ամեն անգամ, երբ ասում եմ. «Խնդրում եմ, ետ արի», Կարծես կեղտոտ ասեղ եմ որոնում խոտի դեզի մեջ: Եւ Աստված վկա, այդպես չեմ կարող
Սպանությամբ հպարտացեք։ Ստոր զավակներ Իբլիսի[1]։ Հիմա կամենում եք խա՞ղ անել։ Սա մեկը մեկի դեմ կռիվ է։ Խելք հասկացրեք այս ստրկամիտներին։ Անցքերը նրանց գմբեթների։ Հե՜յ, կատուներ, որսացե՛ք։
