Խաբված ու ստախոս մի ամբոխ մեր հոգիները քարշ է տալիս փողոցից փողոց։ Մայթերին, սիրո մասին պատմություններով լեփ լեցուն պուրակներում, լքված բանաստեղծություններ կան՝ սիրո մասին։ …աղմուկով սողում ենք մենք,…
Հանուն լուսավորյալների ուղու։ Հայացք՝ անձրևից լույս առած։ Բացի սիրուց՝ ոչինչ չեմ ցանկանում։ Բացի սիրուց՝ ոչինչ չեմ ճանաչում։ Կրկին քեզ եմ վերադառնում։ Մի փողոց՝ փողոցում քո։ Թե հայրենիք լինես։
Չգիտեմ՝ դու հիմա իմ չգրած ո՞ր երգի մեջ ես։ Հաշտվել չի լինում իրականության հետ։ Ուզում եմ տեսնել անհնարին ծաղիկներ, որ աճում են անմատչելի ժայռածերպերին, մռակած երկինքներում ՝ գուցե քո լռելը հասկանամ։
*** Ես շնչում եմ մա, բայց ապրել չեմ կարողանում։ Ու ապրելու փորձերից էլ հոգնել եմ։ Էսպես ավելի լավ է, ավելի հեշտ է, գոնե ինձ համար։ Ներիր ինձ, որ ստիպված ես ամեն օր կերակրել ինձ, հագցնել, լվացնել։
