Ինչ որ չի, չի երազել Դեռ ոչ մի պոետ – աստղաբիբ Ուզո՞ւմ եք` որպես գնդասեղ Արև՛ը խրեմ փողկապիս: Առնեմ, որպես սինի, Երկինքը աստղերի խաղով – Ու տանե՛մ այն հարսանիք, Որպես միրգ մի ճութ խաղող:
ՊԱՏԱՍԽԱՆ Ինձ հարց են տալիս Հայերն ամէնուր Թէ խնջոյքներում Թէ՛ հանդէսներում Ահմադ Նուրիզադեհ Դու, որ հայ չես ու չես ծնուել հայ Ապա ո՞նց գիտես զգալ մեր հոգին, Մեր հայութիւնը Չէ՞ որ հայ չես ու չես ծնուել…
Մինչ ապրանից հրաշալի լուսաբացը, խուսափուկ, վաղորդյան հալվող աստղածաղիկներից դու կաթեցիր, ցողի՜կ, մինչ բազմաթիվ կանանց և տղամարդկանց միջև հեշտ սկսվող ու հա՛ չավարտվող խառը պատմությունների հետկեսօրը նար…
*** Մի ժամանակ, որքան հիշում եմ, կյանքս խրախճանք էր, ուր բացվում էին բոլոր սրտերը, և հոսում բոլոր գետերը: Մի երեկո ես Գեղեցկությունը նստեցրի ծնկներիս: - Իմ կարծիքով այն շատ դառն էր:
