Ես քեզ դարձնում եմ բանաստեղծություն, երգ, զրույց, ցավ, կինո, հորինվածք։ Ես քեզ դարձնում եմ պատմություն՝ չլինող բաների մասին, ասենք՝ Ալադինի կամ փրկվող ջրահարսերի, որ էլ չեն կարող ապրել ջրերում։
Լուր չկա․ ստվերներն արդեն ճամփա չեն ընկնում գիշերը, և մոռացվել է գուցե Չկաստանի հասցեն։ Պատանիներ էին, վայրի երգեցին, պարեցին կրակների շուրջ, կախարդական փոշով թռան ափեափ չծերանալով։
Ու՞ր, ու՞ր ես գնում, ամպ իմ միայնության, Ամպ, որում չկան անձրևներ առանց արցունքների։ Ու՞ր ես, հիմա, օ, իմ միայնություն, Ու՞ր ես գնացել իմ ցավի հետ։ Ինչու՞, ինչու՞ դու այստեղ չես. Ահա բառերս, որ քեզ հա…
