Երկինքը գոռում է մանկան ձայնով, Պատերազմը՝ պարում դաշտերում այրված, Գետինը՝ ծածկվում հերոսի դիակով, Մինչև վերջ չընթերցված գրքերից եկած։ Սև հաղարջը շորերին է քսվում, Հետնաբակում՝ խաղ ու խաղալիք։
Հավատում եմ քեզ, Տեր Աստված, Ինքս ինձ Քեզ եմ վստահում, Այսքան աստղերից երկնքում փռված Իմ մասին ես Դու մտածում։ Կլինեմ ծրագրիդ ազնիվ հետևորդ, Կանեմ ամեն ինչ հովանուդ ներքո, Չէ՞ որ Քեզ համար չկա ավելորդ…
Երբ մարդ գիտի, որ արդեն շատ ժամանակ չի մնացել, մի այլ տեսակ է նայում աշխարհիս ամեն ինչին։ Նույնիսկ բաներ կան, որ ուզում ես մոտենալ, շոշափել, որովհետև Այնկողմերում ՝ հնարավոր է՝ զգայարաններ չունենաս այ…
