Տեսագրություն

լռությունն աններդաշնակ քաոտիկ ճառագայթում վերափոխում է ինձ որպես մարմնեղ գոյ, որտեղ ճնշումը փետուրի քնքշություն ունի, ես տարածվում եմ մթան անեզրության մեջ, որպես անծայրածիր ծիր…

Ուզում ես գնալ ու հուշ դառնալ, սակայն սիրտն այրվում է քո, Ձևացնում ես, թե սիրում ես ինձ, ամենօրյա խաղ է, չվախենաս․ Մարդ հեռանալիս է…

Ու թե մի օր ընկնես ճամփա, Գնաս՝ ինձ ոչինչ չասած, Անուրջիս գերին կմնամ Ու նորեն մենակ կմնամ։ Գիշերին կասեմ՝ ինձ հետ մնա նա, Քամուն…

Հանուն Իրանի պատվավոր անվան, Հանուն մարդու պատվավոր անվան, Հանուն նվիրյալների ավանդույթի, Հանուն լուսավորյալների ուղու։ Սիրտ ունեմ՝ արևով լեցուն, Հայացք՝ անձրևից լույս առած, Հայացք՝ անձրևից…

Ու՞ր, ու՞ր ես գնում, ամպ իմ միայնության, Ամպ, որում չկան անձրևներ առանց արցունքների։ Ու՞ր ես, հիմա, օ, իմ միայնություն, Ու՞ր ես գնացել իմ ցավի…

Մենք ուզում ենք տեսնել ավելի հեռուն, Քան դիմացի տան պատուհաններն են: Մենք ուզում ենք ապրել, Մենք դիմացկուն ենք կատուների պես: Եվ ահա մենք եկել…

Առաքյալ Անդրեասը ձուկ էր բռնում նավամատույցում Իսկ Փրկիչը քայլում էր ջրի վրայով: Եվ Անդրեյը ջրից հանեց մանրաձկներ Իսկ Փրկիչը՝ մեռած մարդկանց։ Եվ Անդրեյը բղավեց….