լռությունն աններդաշնակ քաոտիկ ճառագայթում վերափոխում է ինձ որպես մարմնեղ գոյ, որտեղ ճնշումը փետուրի քնքշություն ունի, ես տարածվում եմ մթան անեզրության մեջ, որպես անծայրածիր ծիր գոյության ու անգոյությա…
Ուզում ես գնալ ու հուշ դառնալ, սակայն սիրտն այրվում է քո, Ձևացնում ես, թե սիրում ես ինձ, ամենօրյա խաղ է, չվախենաս․ Մարդ հեռանալիս է միշտ տանջվում, ու արդեն երկու օրից Կանցնի տագնապն այս, կհեռանա քո մտ…
Ու թե մի օր ընկնես ճամփա, Գնաս՝ ինձ ոչինչ չասած, Անուրջիս գերին կմնամ Ու նորեն մենակ կմնամ։ Գիշերին կասեմ՝ ինձ հետ մնա նա, Քամուն կասեմ՝ մինչ լույս երգի նա, Թող երգի նա տեղից իմ յարի, Ինչու՞ ես գնում,…
