Պոեզիա նշանաբառով բոլոր հրապարակումները
-
Պոեզիա
Երևան հյուրանոց
Ես դեգերելով շարունակվեցի Երկիր հորջորջվող լաբիրինթոսում: Շարունակվում եմ անվերջ ու հոսում անանցանելի ու մութ էս փոսում: Շարունակվում եմ էս անլույս մթնում. քչփորում եմ, բայց ելքը չեմ գտնում:
26 Հունվար 2010 • 4 րոպե
-
Պոեզիա
Հաճույքի թռչուն
*** Մի ցավ Ճմլեց Հոգիս կարմիր` Սառնությունից արձանի: Եվ փնտրեցի մի տաք մարմին, Որ այդ ցավը կործանի: *** Ծառերը թող միշտ շոգը արածեն: Թող ստվերներից հովը բարձրանա:- Ես քո համբույրը պիտի տարածեմ, Որ ամե…
18 Հունվար 2010 • 6 րոպե
-
Պոեզիա
Բանաստեղծությունների հավաքածու
Ծնվել եմ առավոտյան շուտ, Գյումրվա մի աղքատիկ առավոտ: Ինձ հետ ծնված քույրս մահացել է մի քանի ժամ հետո, երբ օգոստոսի արևը վաղուց արդեն դուրս էր եկել և անտարբեր նայում էր մեր մոլորված ընտանիքին, որը մեկ…
17 Հունվար 2010 • 9 րոպե
-
Պոեզիա
Ժակ Բրել | Ամստերդամ
Ձեզ ենք ներկայացնում Ժակ Բրելի «Ամստերդամ» երգի ֆրանսերեն բնագիրն ու հայերեն թարգմանությունը: Կարող եք նաև ներբեռնել հեղինակի կատարմամբ երգն այստեղից: Նավահանգստում Ամստերդամի Կան նավազներ, որ երգում…
10 Հունվար 2010 • 5 րոպե
-
Պոեզիա
Բանաստեղծություններ
Մնա՜, Էլի՜ մնա, Մնա ինձ հետ, Մարմնիս վրա, Ձեռքերիս մեջ, Թևատարա՜ծ, Բավարարվա՜ծ, Խենթ ու խելա՜ռ, Ու հևասպառ: Մնա սիրով Ու նվաղած, Եվ գիշերով Ցանկապատված, Սրտիս վրա, Առանց ամոթ, Մնա կրքոտ, Մե՜րկ համարյա…
5 Հունվար 2010 • 8 րոպե
-
Պոեզիա
անահիտի մասին
շորերս էստեղ էնտեղ ցրիվ տալով հասա էն ցեցոտ եսիս էն որ ֆոտոն միջից հանում ես տակն անահիտ չի մնում մի քիչ շատ հեռվում ինչ-որ երկու գիրք թաբու ինչ-որ գրողական ձիրք հիմա երևի կաֆեներում նստած ազգիս ջահել…
24 Դեկտեմբեր 2009 • 17 րոպե
-
Պոեզիա
Երևան
Ինչ որ չի, չի երազել Դեռ ոչ մի պոետ – աստղաբիբ Ուզո՞ւմ եք` որպես գնդասեղ Արև՛ը խրեմ փողկապիս: Առնեմ, որպես սինի, Երկինքը աստղերի խաղով – Ու տանե՛մ այն հարսանիք, Որպես միրգ մի ճութ խաղող:
11 Հոկտեմբեր 2009 • 3 րոպե
-
Պոեզիա
Բանաստեղծություններ
ՊԱՏԱՍԽԱՆ Ինձ հարց են տալիս Հայերն ամէնուր Թէ խնջոյքներում Թէ՛ հանդէսներում Ահմադ Նուրիզադեհ Դու, որ հայ չես ու չես ծնուել հայ Ապա ո՞նց գիտես զգալ մեր հոգին, Մեր հայութիւնը Չէ՞ որ հայ չես ու չես ծնուել…
8 Հոկտեմբեր 2009 • 3 րոպե
-
Պոեզիա
Մի եղանակ դժոխքում
*** Մի ժամանակ, որքան հիշում եմ, կյանքս խրախճանք էր, ուր բացվում էին բոլոր սրտերը, և հոսում բոլոր գետերը: Մի երեկո ես Գեղեցկությունը նստեցրի ծնկներիս: - Իմ կարծիքով այն շատ դառն էր:
13 Մայիս 2009 • 13 րոպե
