Մի երկար ու լուռ փողոց: Քայլում եմ մշուշի մեջ և սայթաքում եմ, և ընկնում եմ, և վեր եմ կենում և կույր ոտքերով տրորում համր քարերն ու չոր տերևները և իմ հետևում մեկը նույնպես տրորում է դրանք.
Արդեն բազում տարիներ կրկնում են, որ վերացական գեղանկարչությունը հասել է իր գագաթնակետին. այն չունի ոչ մի «հետո»: Դա ինձ անարդարացի է թվում. մեծ գեղարվեստական շարժումները տարբերվում են արմատականությամբ…
Ցանկացած հասարակություն ձևավորում է սեփական «աշխարհի մոդելը», «աշխարհի տարրը»: Այդ մոդելը ծնվում է անգիտակցության ոլորտում և սնում ժամանակի մասին նրա յուրօրինակ պատկերացումը: Ինչո՞ւ է հատկապես ժամանակ…
