Տարածությունը ամփոփվում է մեր աչքերի մեջ, և ժամանակը մեր կենսագրության չափով է դառնում. մինչդեռ ծաղկատերև շղարշների տակ փոթորկվում են մանրամասները անկորագիծ մարմնիդ` որպես չգիտակցված գեղեցկությունը եկ…
ես քեզ սիրում եմ - եւ բառն ընկնում է՝ իր հետ տանելով ամեն գոյություն, ես քեզ սիրում եմ - եղել չի եղել, եւ ինչ եղել է՝ չի եղել բնավ, ես քեզ սիրում եմ - եւ դեռ բառեր կան, որ պիտի ընկնեն, եւ դեռ օրեր կան…
