Իմ պէս տղայ էր... մի քիչ կամակոր... ներսում լոյս ունէր... կապոյտ... ծիրանի ծիր անծիր... եւ արեան կարմիրն էր բո'րբ կաթում նրա գրչածայրից... Նաիրեան երազներ էր հեղում տեղին-անտեղին՝ վարանոտ հայեացքի ծայ…
Մարդկության գերակշիռ մեծամասնությունն աննորմալ է Հետեւաբար նորմալ է այդ աննորմալությունը Իսկ երբ ես ըմբոստանում եմ այդ համատարած աննորմալության դե՛մ Ինձ համարում են աննորմալ
Կեսօրվա բոլոր ծալքերում արև է: Շողերը թիկնել են տան պատերին, բազմել քարերի վրա, փռվել բակի կանաչում: Ծիրանենին հարազատ-անտարբեր հայացքով պատշգամբին է նայում: Քույրս օրորվում է ճոճանակին:
Պատուհանից խլելով քո ծիծաղի գույնզգույն երանգները` քամին ծաղիկներ է ասեղնագործում գարնան ծառերին: Չեմ հասկանում, թե ինչ ես բլբլում հիմա, բայց շոյում եմ խոսքերիդ նոտաներն ամենայն քնքշությամբ:
