երբ տասնյակ հարցեր գալիս են հարյուրավոր պատասխաններով ու շարունակվում որպես մեկ հարց * հանգստության մեջ, որում երկու աչքեր նույնն են պատմում, սևն արդեն բեկել է ամբողջ լույսը՝ շատ նման այն փաթիլներին,…
ձայնային ազդանշանները՝ որպես նյարդային գրգիռներ, տարածում են առօրյան մեքենայից մեքենա... ծիծաղից մինչ ցավ նույն աղմուկը խառնում է մտքերի դասավորությունը, նույն աղմուկը փոխում է նոտաների հերթականությու…
ուզում ես հասնել վարագույրին ձեռքերով մի կողմ տալ, մտնել մենության մեջ, սուզվել, հասնել, ու չխոսել... ու չասել ոչինչ... բայց մի վարագույրը երկու մենության համար քիչ է, իսկ մենությունը՝ հանճարեղ, թանկ…
Թախիծը մայրամուտի վերջին ճեղքից ներս սողաց ու փակվելով անլույս սենյակում հիշողության պես սկսեց ծակծկել մաշկս... կարոտի մի հուշ, սուզվելով նոտաների արտասուքի մեջ, մեղմ խոնարհվեց երբեմնի անզորության առա…
