Լուսին Աթաբեկյան

Ցավն սկսում է էնտեղ, ուր մենք կորցնում ենք չափը։ Քո մի վայրկյան հետոն իմ արդեն՝ անցանք։ Ժամանակային պերսպեկտիվան, քեֆ-ուրախությունն ու վերջին ընթրիքը։ Կամքը աստծո,…

(ներողություն, բայց բելետրիստիկա) Միֆերը երբեք անվրեպ չեն ասում, թե ինչ է կատարվելու։ Միֆերը միայն պատմում են, թե ինչ կարող է կատարվել։ Արիադնան կծիկն էր…

Եւ դու, որ լույս բերիր ու աստվածներ տարար՝ «Ժամանակն է»։ Գլուխս մեծանում է, մարմինս՝ հակադարձ համեմատական։ Ինքը՝ մեծ գլուխ եմ․ մարմինս կուչ եկած գլխիս…

  Հեռացող ինձ համար աննկատ էր հոսանքը։ Մեղմածոր նույն պատկերն է իմ շուրջը։ (Սա արդեն աղերսանք էր։) Ինչ հապճեպ ընտրվեց ապրելու-ապրելու ժամանակը. Մայր իմ,…

Այլեւս անփախուստ դատավճիռ է հասնել հանգրվանին այն մի, որտեղ բառերը հոսում են ներս, շատ խորը՝ անհաղորդ Կռոնոսին, ընդարմացած՝ արձագնքելու մարդ մնալու ճիգուջանքին։ Հանգրվանում այդ…