Ականջներիս մեջ դեռ ռումբերի որոտն է, որ թափվեցին գլխներիս օրը ցերեկով։ Երկրորդ անգամ փոքրիկի գրկած վազում էի (առաջին անգամ քրոջս որդուն,այս անգամ՝ իմ աղջկան), թաքստոցի տեղ անգամ չգիտեի։
Ասում են, երբ արդեն 82 տարեկան ես ապրելու բոլոր հույսերը մարում են,բայց ես դեռ ուզում եմ ապրել, ես սիրում եմ կյանքն ու մարդկանց: Ես Ստեփանակերտի մայր թատրոնն եմ: Քաղաքում բոլորը ինձ ճանաչում են, այսօր…
