1. Համբերությու՛ն տուր ինձ, Տե՛ր, որ խմորս գա. Թեժանում է օր օրի թոնիրը կյանքի, Պետք էր ապրել այնպես, որ ոչ ոք չիմանար, Թե ինչպես ինձ մատնեցի մարմնի վտանգին, Թե ինչպես ինձ զիջեցին կյանքի վտանգին Հայրո…
XX դարավերջի և XXI դարասկզբի գրական ընթացքը անհնար է դիտարկել սոսկ տարածության ու ժամանակի միջոլորտներում, քանզի այն բազմաբևեռ է` պոետական տեքստի կոմպոզիցիոն, սյուժետային ու հնչույթային կազմավորումներ…
Սա իմ երկիրն է- չափերով այնպիսին- որ կարող եմ վերցնել հետս, թե մի հեռու տեղ գնամ: Փոքրիկ՝ ինչպես ծերացած մայր, Փոքրիկ՝ ինչպես նորածին զավակ իսկ քարտեզի վրա ընդամենը արցունքի մի կաթիլ… Սա իմ երկիրն է –…
Պատմությունն ինձ դեռ ասում է՝ մեռի՛ր, Հավերժը՝ լռում Խոսքի Անհունից. Մենք հավատարիմ մնացինք Բեռին, Որ մեզ շնորհվեց Տիրոջ անունից։ Բայց կորցընում ենք մեր ընկերներին, Ում արդեն Բեռը հանել է հունից, Ու մ…
Ինձ մնացել ես լոկ դու՜, Հայաստա՜ն` Տանս չափ ու դեռ Խոսքին համընթաց, Թաց աչքերիս մեջ` մանկան, անհաստատ, Դատապարտվածիդ արցունքներ են թաց. Ինձ ափսոսանքն է պատում անեզեր. Մեզ էլ էր տրվել Լեզուն Կենդանի, Տ…
Մարդկանց աշխարհն այլևս տեսանելի չէ (եթե չասենք` գոյություն չունի), արդեն սպառված են անվնաս արժեհամակարգերը, գրեթե անդառնալի է որևէ սահմանագծի գիտակցումը: Դեռևս թույլ բաբախում է միայն լուսանցագիծը, որը…
Եվ գիշերները մեր հոգին դարձյալ լույս է առկայծում, Հածում է՝ իբրև մեզ անհայտ հեռվում կարոտած ծաղիկ, Աղի գանգը մեր դեռ մրափում է իր կացարանում, Կարծրանում դանդաղ, որ մոռացության մեր հոգին ծախի:
![Vocalis score [1]](https://granish.org/wp-content/uploads/2014/06/naira-hambardzuamyan-300x200.jpg)
