Տղան գիտեր, որ դժվարը կռվին նախորդող րոպեներն են։ Սաստկացող թշնամանքի մթնոլորտին նրա սիրտը չէր ընտելանում։ Թշնամանքի թույնը կաթում էր անքեն սրտի նուրբ թաղանթին եւ սրտխփոցը դղրդում էր ականջներում։
Արամ Պաչյանի «Ռոբինզոն և տասներեք պատմվածք» ժողովածուն ներփակ հոգեկան տարածություն է, որտեղ տող առ տող կառուցվող տեքստը դառնում է արտացոլքային մի ինքնավերլուծություն` արտաքին աշխարհի հետ բարդ ու անվեր…
Հով արեք, սարեր ջան, հով արեք, Իմ դարդին դարման արեք։ Սարերը հով չեն անում, Իմ դարդին դարման անում։ Ամպեր, ամպեր, մի քիչ զով արեք, Վարար անձրև թափեք, ծով արեք, Գեշ մարդու օր-արևը Սև հողի տակով արեք:
- Ցու՞րտ է տունդ. մի արև եմ ծրարում, փոստում քեզ համար բառի մէջ մի աստղիկ դիր ու առաքիր իմ երկինքը շատ եմ մութ: Գալիս եմ անձրեւումից շարունակ ու թափվում մթագնած երկրին այդ պահին ծովն է ընկղմվում զուլա…
Երբ որ պաշտամունքս դառնում է "Երգ", Մրմնջում է նվագն օրորոցին թեքված մի աղոթքի նման Եվ "Ի խորոց սրտի" բարձրանում է դեպի ՆԵՐՈՒ՜ՄՆ անանձնական։ Երբ որ պաշտամունքս դառնում է "ԼՈՒՅՍ", Չքանում է անդարձ դառն…
Անվերջ անձրեւների եւ երաժշտության քաղաքում Մարդիկ փողոցներ են նկարում տանիքներին կպած` մեռած երեխաների խոստումներով (երբեք չենք արթնանա) եւ ծաղիկների կաթով: Ամեն օր անձրեւը մեռնում է քաղաքից լքված շքա…
* * * Չէ, դու ուրիշ ես, Եվ քո ժպիտը տեսնելու համար` Պետք է հավատալ հյուսիսափայլին… Չէ, դու ուրիշ ես, Երբ նույնիսկ մերկ ես`անկարելի է տեսնել մարմինդ, զի գեղեցիկ է այն որպես հագուստ…
