Սա ոչ ոքի չունեցող մարդու տունն է։ Այն գտնվում է բլրի գագաթին՝ երկար ու ոլորապտույտ ճանապարհի վերջնամասում։ Ճանապարհը՝ տեղ-տեղ կրաքարի սպիտակ, տեղ-տեղ էլ՝ խոտի կանաչ, հասնելով գագաթին, նեղանում է։
Ստամբուլի լաստանավով զբոսնելիս ինձ երբեք չի թվում, թե ճանապարհորդում եմ քաղաքում․ ավելի շուտ, զգում եմ իմ տեղը նրա ներսում, տեսնում եմ՝ ինչպես է կյանքս շղթայվում շրջապատող այլ կյանքերին։
«Հազար ու մեկ գիշեր»-ից առաջին անգամ հեքիաթներ կարդացել եմ յոթ տարեկանում։ Նոր-նոր էի ավարտել տարրական դպրոցի առաջին տարին, և եղբորս հետ գնացել էինք Շվեյցարիա՝ Ժնև, ուր տեղափոխվել էին ծնողներս հորս՝ ա…
Ցերեկվա նամազից առաջ էր: Դուռը ծեծեցին: Բացեցի, տեսա՝ Քարա Չելեբին[1] է: Աշակերտության տարիներին մի շրջան մեզ հետ էր: Փաթաթվեցինք, համբուրվեցինք: Հետաքրքիր էր՝ իմ փեսայից լուր ունի՞, թե ոչ:
Մահկանացուն կնքելուց երկու տարի առաջ հայրս գրվածքներով, ձեռագրերով ու նոթատետրերով լցված փոքրիկ ճամպրուկն ինձ հանձնեց: Սովորական կատակասեր-ծաղրալից կեցվածքն ընդունելով` ասաց, թե ցանկանում է, որ ընթերց…
Սա ոչ ոքի չունեցող մարդու տունն է։ Այն գտնվում է բլրի գագաթին՝ երկար ու ոլորապտույտ ճանապարհի վերջնամասում։ Ճանապարհը՝ տեղ-տեղ կրաքարի սպիտակ, տեղ-տեղ էլ՝ խոտի կանաչ, հասնելով գագաթին, նեղանում է։
Ստամբուլի լաստանավով զբոսնելիս ինձ երբեք չի թվում, թե ճանապարհորդում եմ քաղաքում․ ավելի շուտ, զգում եմ իմ տեղը նրա ներսում, տեսնում եմ՝ ինչպես է կյանքս շղթայվում շրջապատող այլ կյանքերին։
«Հազար ու մեկ գիշեր»-ից առաջին անգամ հեքիաթներ կարդացել եմ յոթ տարեկանում։ Նոր-նոր էի ավարտել տարրական դպրոցի առաջին տարին, և եղբորս հետ գնացել էինք Շվեյցարիա՝ Ժնև, ուր տեղափոխվել էին ծնողներս հորս՝ ա…
Ցերեկվա նամազից առաջ էր: Դուռը ծեծեցին: Բացեցի, տեսա՝ Քարա Չելեբին[1] է: Աշակերտության տարիներին մի շրջան մեզ հետ էր: Փաթաթվեցինք, համբուրվեցինք: Հետաքրքիր էր՝ իմ փեսայից լուր ունի՞, թե ոչ:
Մահկանացուն կնքելուց երկու տարի առաջ հայրս գրվածքներով, ձեռագրերով ու նոթատետրերով լցված փոքրիկ ճամպրուկն ինձ հանձնեց: Սովորական կատակասեր-ծաղրալից կեցվածքն ընդունելով` ասաց, թե ցանկանում է, որ ընթերց…
