Իմ կինոն տխուր ա, պա՛, դրա համար էլ չի նկարվի։ Աշխարհին ոռաբաց, հռհռացող կանանցով, ու բրուտալ-սեքսոդ տղամարդկանցով լցոնված, կենցաղային տրագիկոմեդիա է պետք։ Աշխարհի գութը էդպես էլ չհասավ ինձ, պա՛պ, Չեմ…
Երբ նայեցի պատուհանից, քաղաքը չկար, սրբել էր հեղեղը ամեն ինչ , կամ գուցե, (ո՞վ գիտի ) գուցե չէ՞ր եղել։ Գուցե Աստծո երազն էր գոյությունը խաբկանքը; վերեւում սաղ չքացավ: Բան չհասկացա էդպես էլ:
1․ Ցավի ճեղքված երակով հոսում է քաղաքը՝ լափելով աղմուկը լցված սրճարանների, գժանոցների, սպանդանոց-հիվանդանոցների: Ես քնել եմ ու տեսնում եմ կարմիր երազներ, կսմթի՛ր, մա՛մ, չմեռնեմ մանկասպան երազում.
Սկզբում ճանաչում ես լույսը, նրա ընթացքը անորսալի, վտանգները ու մի կերպ սովորում ես խարխափելով քայլել մթան միջով։ Ժամանակը սովորեցնում է մի քիչ մարդ լինել, մի քիչ կապիկ... մի քիչ սատանա, երբեմն էլ՝ հու…
1. Բոլորի մեջ գտնում եմ քեզ։ Բոլորի, բոլորի մեջ մի բան կա քեզնից. ես քայլում եմ փակ աչքերով, մատներս՝ տաք շոշափուկներ, ջիփիէս-ից արագ են գտնում քեզ, քո հոտն ու համը մածուցիկ լողում է քաղաքի վրա։
Ոչինչ չի սկսվում, չի ավարտվում, ինչ գնացել ես, ես նույն կետում եմ կանգնած, ձյունը ծածկում է կնճիռներս... Կանգնել է. աշխարհը, գործիքս, օդը, ժամանակը, երթևեկը փոշի-քաղաքի։ Կանգնել է պարոն նախագահը լուսա…
Ոչինչ չի սկսվում, չի ավարտվում, ինչ գնացել ես, ես նույն կետում եմ կանգնած, ձյունը ծածկում է կնճիռներս... Կանգնել է. աշխարհը, գործիքս, օդը, ժամանակը, երթևեկը փոշի-քաղաքի։ Կանգնել է պարոն նախագահը լուսա…
*** Մութը մաքուր է, հավատա՛, տե՛ս իրական աշխարհը՝ առանց գունային պատրանքի։ Ցերեկը մեռելներն են ապրում, գիշերը դրախտն է իրական. ոչ ոք չգիտի ու թող չիմանա: Ցերեկը մի կուշտ քնիր, թող աշխարհը սպանի ու ոռն…
Սանտա Բարբարան վերջացավ, բայց դեռ սիրում եմ քեզ։ Կոմունիզմը փլվեց. ես դեռ սիրում եմ քեզ, Լենինի արև թե խաբում եմ, Պիոներական վզկապ- փողկապներից քեզ համար ներքնաշոր եմ կարել ուզո՞ւմ ես։
- Նորմալ է։ ոչ մի արտասովոր բան չկա, դուք մեծանում եք, ավելի ճիշտ՝ ծերա...,- կիսատ խոսքը բերանում սենյակից կցնդի խալաթով ՝ արտաժամյա փրկիչդ, կվազի հաջորդ մեռելին վերջնականապես սպանելու:
*** Հոկտեմբեր- աշուն-առավոտ, Պատարագ՝ մեկշաբթի։ Մեռելները գնում են թողության։ Ապրողները՝ հևում են անկողնում հանց լոթի։ Շները հաչում են մի հանգի, լողում է քաղաքը քաոսում տռփանքի։ Ներկված արձանները զարթ…
Ասեիր, որ ամենագարշելի ու տգեղ տիպն եմ, հանդիպածդ ամենաանտաղանդը, ասեի՜ր` շխրկացնելով դուռը դեմքիս ոնց մեր սիրելի ֆիլմերում է արվում ` սիրուն ու դրամատիկ: Ասեիր, որ վախենում ես իմ խելագար տարերքներից…
Հաշվիր մինչև հազարը, Եվ ամեն ինչ կավարտվի... Հա լուրջ եմ ասում դե սկսի՛ր: Հաշվիր սինթետիկ երազներդ, մեռնողներին հաշվիր, հաշվիր կյանքի գնաճն ու մարդկանց հավերժական գնանկումը: Հաշվի՛ր:
Հայելիներն ու հայրությունը նողկալի են ինձ համար, քանզի երկուսն էլ բազմապատկում ու տարածում են տիեզերքը: Խ. Լ. Բորխես: Ամեն ինչ սկսվեց այն օրը , երբ երկնավոր հայրը որոշեց որդուն ուղարկել որպես զոհ, նա…
*** Աշխարհում յոթ միլիարդ մարդ է ապրում, սարսափելի է պատկերացնել յոթ միլիարդ մենություն... *** Երկնքից այլևս չեն ընկնում խնձորներ, տղաս. աստվածներն են թափվում վար, և ցավը փաթիլվող ծածկում է ամոթալի մե…
Մաշկացավս անցել է կարծես ութը տարի հետո ... Մեկ-մեկ մաշկս քոր է գալիս քո կարոտից, թվում է, քեզ թաղել եմ մաշկիս տակ, ու արյունդ լյարդացած երակներս է կեղեքում: Էսքան ցավ ու հիմար ծիծաղ Ոնց եմ տարել հետդ…
Արի խոստովանենք՝ Երկուսս էլ ապաշնորհ ենք Ու երբեք էլ չենք փոխվի. Դու չսովորեցիր սիրել, Ես էլ... Բանաստեղծել: *** Դու ապրում ես, Իսկ ես Բառագրում եմ կյանքս Հասարակ բառերով, Բառագրում եմ Ցավս Գոյությանս…
Լինդա, բարի եղիր ծաղիկների, աստղերի ու գետերի հետ, Երբեք մի՛ խաբիր խնձորներին կամ ծիածաններին։ Վստահիր մուրաբայով հացին, ու սառը կաթով բաժակներին։ Նվիրիր սիրով լցված սիրտդ՝ աղավնիներին ու թրթուրներին։
