Մի անգամ, ձաձենից հետո, Կոզնուհին հարցրեց. «Շրջադարձային պահերը մենք ուսումնասիրում ենք ինչպես մեր հմտությունները: Ո՞րն է այն առանցքը, որի շուրջ պտտվում է այդ հետազոտությունը»: Ագռավն ասաց.
Եթե մի արևոտ օր բարձրանաք զառիթափ արահետով, որը սկսում է շրջակայքում դեռևս «Տարակուսանքի կամուրջ» կոչվող փայտե փոքր կամրջից, շատ քայլելու կարիք չի լինի, մինչ երկու գինկգոյի ծառերի կատարների միջից տեսա…
Տիկի՛ն, իմ առատաձեռն ու անկարոտ տիկի՛ն, Քո՝ այդ քչապահանջությունն ինչպե՜ս է կոտրում սիրտս... Քո՝ ոչինչ չպահանջելը, եղածով գոհանալը... Ակնկալող աչք ու ձեռք ու լեզու չունենալը և ցանկապատից այն կողմ չնայ…
Դուք գիտեք՝ ինչ է գիշերը այն մարդու համար, որն ունի մեծ մտքեր՝ փոքրիկ անկողնում պառկած: Անկողինը փոքր է իմ մարմնից, և ես ստիպված կառչում եմ նրանից, որ քնեմ: Ոտքերս իրար կպած են, իսկ եղունգներով ես իմ…
