Որքան ավելի էի տարիք առնում և իմ կյանքում գտած փոքր բավականությունները ինձ սկսում էին անհամ թվալ, այնքան ավելի պարզ էր դառնում, թե որտեղ պետք է փնտրեմ երջանկության ու կյանքի աղբյուրը։
Լուսաբացի ալարկոտ արթնության մեջ սուրճս նոր էի խմել, երբ ընկերս զանգահարեց և, երեկվա տեսած ու դեռ հուշ չդարձած պատկերը իր մեջ կրկին արթնացնելով, շուտասելուկի աշխույժ եռանդով վրա տվեց.
«Ես վախում եմ, որ եթե հիմա, օրինակ, ընտրեմ նստել մտածելը, կամ մի 10 րոպե ավել ինքս իմ հետ մնամ որ ներսս կարգի բերեմ` հետո կմնամ սոված ու կդառնամ բոմժ: ..» Ընկերուհիս առավոտով կիսվում էր հետս իր անհանգ…
Ատենը անգամ մը Յակոբ Կարապենցի նորագոյն երկը հրթիռի նման կ'արձակուէր մեր գրական անջրպետին մէջ: Կու գար երկը բոլոր կողմերով յղկուած, փայլատակող, ամբարած կառոյց, ոյժ և զօրութիւն, այնպիսի վարպետութեամբ մ…
