Մայրս ու քույրս կպած են ապրում: Երբ գնում եմ մորս տուն, նրանց տեսնում եմ միաժամանակ: -Եկել եմ հորանցս տուն, չեք ընդունո՞ւմ: -Ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք, ընդունո՜ւմ ենք,- ժպտում են նրանք:
ԱԼԵՔՍԱՆԴՐԻ ԲԱԽՈՒՄԸ ԶԻՆԱԿԻՑՆԵՐԻ ՀԵՏ: ՊԱՐՄԵՆԻՈՆ Ալեքսանդրը, լինելով մակեդոնական բանակի լավագույն ռազմիկը, զինվորներին ոգևորում և նրանց սերն էր վայելում ինչպես իր անօրինակ քաջությամբ ու մրրկահույզ խիզախո…
Դու ասացիր, որ Աստված լռություն է, Բայց ես գրել էի արդեն, որ լռությունը դու ես... Անի Ամսեյան Ասում են` կա լռություն, որ հազար ու մի բառ արժե, որ ավելի պերճախոս է միլիոնավոր բառերից և բացատրություններ…
