Մնգոն պրծնելուց հետո մեր քուչում կանգնեցրին վռատար։ Գնդակից ուդառ ուտելը առօրյա պարտականություն էր։ Ես փոքր էի ու պիտի ենթարկվեի թաղի լավերին, որ վաղը չէ մյուս օրը մազս ծռող լիներ, դրա մազն էլ ծռողներ…
Արեգակը վախվորած դուրս էր հանում առաջին շողերը: Հորիզոնը լուսավորվում էր: Առջևում ձգվում էր հարթ ճանապարհը, երևում էին այրված մեքենաներ, զենքերի մնացորդներ ու բեկորներ, քրքրված հողը երեխայի խզբզոց էր…
Ամբողջ ճանապարհին նրանցից չխոսեցինք։ Անետի ամառանոցի մոտով անցնելիս Իսան դանդաղեց ու ասաց․ «Տե՛ս՝ ինչ լքված է»։ Վարագույրները փակ էին, և ամիսներ էին, ինչ ոչ ոք չէր բացել պատուհանը։ Իսան խոր շունչ քաշե…
