Հովիկ Մխիթարյան

Հրապարակումները Գրանիշում 27

• Պատմվածք

  Երբ աշխարհը մանուկ էր

  Հովիկ Մխիթարյան

  Հավատով Նոյը, դեռևս անտեսանելի բաների մասին տեղեկանալով, երկյուղելով, իր տան փրկության համար շինեց տապանը (Եբրայեցիներին 11.7): • Երփներանգ թռչունների խայտանքն ու ճռվողյունը՝ անթերի ճերմակ երկնքի ներք…

  18 Մայիս 2026

  

• Էսսե

  Պատերազմը սրբազան չէ

  Հովիկ Մխիթարյան

  «Իմ առջև կանգնած է ծեր կինը՝ վեհերոտ, հոգատար դեմքով։ Նա ծալել է ձեռքերը, աշխատած-մաշված ձեռքերը՝ փափուկ, կնճռոտված մաշկով, որի վրա կապույտին են տալիս դուրս ցցված երակները, ձեռքեր, որ հանուն ինձ են այ…

  28 Ապրիլ 2026

  

• Էսսե

  Տառապանքի ուղիներով

  Հովիկ Մխիթարյան

  «Հավատարի՛մ եղիր մինչև մահ, և կյանքի պսակը կտամ քեզ» (Հայտնություն 2․10)։ Գնացքի միալար ցնցումներն ինձ հեռացնում են հարազատ քաղաքից։ Աստիճանաբար հետևում են մնում քաղաքի հուշերով լի աղոտ պատկերները.

  31 Մարտ 2026

  

• Պատմվածք

  Պայծառ, խենթ ու սպասված առավոտը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Արևը տենչանքի ու արբունքի մարմնացումն է, պայծառ լույսերի մայրամուտը: Կատուները գզվռտվում են: Ծառերը՝ հենց այնպես: Ծերերն արևկող են անում ջարդոտված նստարաններին՝ անասելի ջերմությամբ:

  13 Հունվար 2026

  

• Պատմվածք

  Հիշողության դատը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Աստիճանաբար իրականություն են դառնում հարազատ վայրերի ուրվագծերը և ցավոտ մխրճվում գիտակցությանս մեջ։ Հևալով վերջին պտույտն է կատարում ավտոբուսը և անշարժանում։ Նույն զորակայանն է, որտեղից ճանապարհել են․…

  6 Դեկտեմբեր 2025

  

• Պատմվածք

  Մահվանը սպասելիս

  Հովիկ Մխիթարյան

  Մի երազիր մահը: Նա երբեք չի ուշանում և գալիս է իր ժամանակին: Ծեր կինը երկար էր սպասել մահվանը: Այն պահից, երբ ստվերներ դարձան սիրո պայծառ երազանքները և մարեցին անվերադարձ: Երբ հրաժեշտ էր տալիս ամուսնո…

  17 Հունիս 2025

  

• Պատմվածք

  Մեծ լռություն

  Հովիկ Մխիթարյան

  Խաղից հետո ես հոգնած տուն կգնամ կամ հյուրանոցի` իմ սենյակը: Իսկ մինչ այդ` հենց բեմի վրա մի փոքր կհարդարվեմ: Գեղեցկություն` առաջին հերթին. թե՛ կյանքում և թե՛ շախմատում… Հյուրանոցային տխուր, թեպետ շքեղ…

  21 Փետրվար 2025

  

• Էսսե

  Գրքի, գրականության, ընթերցանության մասին

  Հովիկ Մխիթարյան

  Վերջերս գրքի և ընթերցանության լայնածավալ գովազդ է արվում։ Մրցույթներ են հայտարարվում, անգամ մանկա-պատանեկան և գիտա-ֆանտաստիկայի ոլորտներում։ Երևույթն ինքնին դրական է, սակայն ի՞նչ ենք կարդում մենք, ինչ…

  8 Նոյեմբեր 2024

  

• Էսսե

  Նոբելյան մրցանակի և գրականության մասին ընդհանրապես

  Հովիկ Մխիթարյան

  Վերջերս հոգեբանական կայքերից մեկում ուշագրավ վերնագրով մի նյութ տպագրվեց՝ «Ինչպես է գրականության Նոբելյան մրցանակն անեծք դառնում գրողների համար»։ Այդ նյութը երկար մտորումների առիթ տվեց։

  10 Հոկտեմբեր 2024

  

• Պատմվածք

  Գրադարանում

  Հովիկ Մխիթարյան

  Կենտրոնական գրադարանի ընթերցասրահի լայն պատուհանները պայծառ շողարձակում են արևից: Պատուհանները լվացված են և համարյա միշտ` կիսաբաց: Պարզ երևում են փողոցով քայլողների գլուխները և մոտակա շենքերի կտուրը:

  6 Հոկտեմբեր 2024

  

• Պատմվածք

  Հայրը

  Հովիկ Մխիթարյան

  -Ողջույն, - ասում էր ամեն անգամ տղային՝ մտնելով սենյակ։ Նրան պատասխանում էր սենյակի լռությունը, բազմոցին՝ ժանտաքիսի՝ դեմքի խիստ տարօրինակ արտահայտությամբ փափուկ խաղալիքը, փափուկ արջուկները՝ մեծ և փոքր…

  28 Ապրիլ 2024

  

• Պատմվածք

  Եթե աշխարհի բոլոր ծաղիկները

  Հովիկ Մխիթարյան

  Աշնանային անձրևոտ օրը հրաժեշտ եմ տալիս տղայիս: Ձեռքով եմ անում: Մաղմղում է աներես անձրևը: Թափանցում ամենուր: Դարձյալ հրաժեշտ եմ տալիս: Ներքևից ինձ է նայում: Ուրախ ժպտւմ է և դարձյալ ձեռքով անում:

  28 Հունվար 2024

  

• Պատմվածք

  Աստղերն իմ բարեկամները չեն

  Հովիկ Մխիթարյան

  Վիրավորը երբեք չէր մտածել, որ աստղերի լռությունը զարհուրելի կլինի։ Մանուկ ժամանակ աստղերն ամեն օր էին խոսում իր հետ, պատմում անծայրածիր երկինքներում թևածող խաղաղության հեքիաթը։ Հիմա մահահոտ լռություն…

  19 Նոյեմբեր 2023

  

• Պատմվածք

  Fetter Spiritini

  Հովիկ Մխիթարյան

  Fetter Spiritini․ Փորձում եմ հասկանալ ոչինչ չասող այս տառերը: Այրում են ուղեղս և չեն լքում Նոյեմբերյան այդ պայծառ առավոտյան: Բացում եմ պատուհանը. ողջագուրում է սառնաշունչ, կյանքով լի իրականությունը:

  8 Սեպտեմբեր 2023

  

• Պատմվածք

  Շնիկով տիկինը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Առաջ-ետ, առաջ-ետ, ամեն Աստծո օրը։ Շնիկով տիկինն անցել է 80-ի սահմանագիծը։ Պահպանված դեմքը թեթևակի ակոսում են մանր կնճիռները, որ չի աղավաղում անցյալի գեղեցկության նուրբ դիմագծերը։ Ժամանակի հարվածներին…

  31 Հուլիս 2023

  

• Պատմվածք

  Լյովը

  Հովիկ Մխիթարյան

  –Էս ի՜նչ սիրուն ես, – համարյա բղավեց Լյովը, – երբ հավասարվեցին։ –Իսկ դու նույն գիժն ես, – ասաց աղջիկը։ Անցնում էին դպրոցին հարակից մայթով։ Զբոսանքներին հարմար ուղի էր, մեքենաներ չէին մտնում, միայն երե…

  14 Մայիս 2023

  

• Պատմվածք

  Առավոտը հաց է բուրում

  Հովիկ Մխիթարյան

  Մռայլ ծերունին առավոտյան թարմ հացի բանբերն է: Հացը նրա մազոտ ու անկենդան ձեռքերին, անկյանք աչքերում ու ցելոֆանի մեջ այլ բուրմունք ունի: Առանց նախկին ուրախության, ծերունական դանդաղկոտ հիշողությունների,…

  13 Մարտ 2023

  

• Պատմվածք

  Էքսպերիմենտ

  Հովիկ Մխիթարյան

  Ես գիտության մարդ եմ, սիրում եմ նորարարություններ ու փորձեր: Դրանք մեր կյանքի շարժիչ ուժն են: Բայց ասում են, թե կանայք ևս շարժիչ ուժ են: Նրանք ոգեշնչում ու արթնացնում են մեր նիրհած ուժերը։

  31 Հունվար 2023

  

• Պատմվածք

  Երբ մեծանաս

  Հովիկ Մխիթարյան

  Ամայացավ ծառը: Մեկիկ-մեկիկ դուրս հոսեց կյանքը: Աշնանային քամին ավետեց աղետը: Առավոտյան վերջին տերևը թափով ընկավ հաց որոնող մեռած շան վրա և նստեց ծանրորեն: Երեկ նա դեռ կենդանի էր. փորձում էր կոլոլվել ո…

  28 Դեկտեմբեր 2022

  

• Պատմվածք

  Անթրաշ, հյուծված դեմքով մարդը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Անթրաշ, հյուծված դեմքով մարդը նայեց սեղանի վրա թույլ-թույլ կախ ընկած, մազոտ, ուռուցիկ երակներներով ձեռքերին, ավելի պինդ բռնեց գարեջրի գավաթը, դանդաղ մոտեցրեց շուրթերին, մինչև խմելը փչեց փրփուրը, զգաց…

  2 Նոյեմբեր 2022

  

• Պատմվածք

  Բժիշկը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Մի լքված շինություն էին գտել ու հարմարեցրել վիրահատությունների համար։ Այս ու այնտեղից, փլված շինություններից ու ծառերից մի փոքրիկ «հիվանդանոց» էին կահավորել։ Ժամանակավոր այդ շինությունն այնքան էլ հարմ…

  28 Օգոստոս 2022

  

• Պատմվածք

  Վահագնի – Գլենդոն

  Հովիկ Մխիթարյան

  Ժամանակն անշարժանում է ինքնաթիռի մեղմ բվվոցի, այլ աշխարհների, տիեզերական անընդգրկելի տարածությունների մեջ: Ինքնաթիռի առաստաղին մեղմ առկայծող մանր, լուսե աստղիկները տարրալուծում են ճանապարհորդության խո…

  12 Հունիս 2022

  

• Պատմվածք

  Ամանոր էր

  Հովիկ Մխիթարյան

  Հենց այդպես էլ պատկերացնում էի. ամպերին դիպչող ու շլացուցիչ, բայց ոչինչ չասող տոնածառ: Մինչ ուրախ ողջունում եմ, բոլորը զարմացած ինձ են նայում... Մեկ է, ինձ չի լքում ամանորյա ուրախության անբացատրելի զգ…

  11 Մարտ 2022

  

• Պատմվածք

  Դիրքի ավագը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Արեգակը վախվորած դուրս էր հանում առաջին շողերը: Հորիզոնը լուսավորվում էր: Առջևում ձգվում էր հարթ ճանապարհը, երևում էին այրված մեքենաներ, զենքերի մնացորդներ ու բեկորներ, քրքրված հողը երեխայի խզբզոց էր…

  13 Դեկտեմբեր 2021

  

• Պատմվածք

  Տասնութամյան

  Հովիկ Մխիթարյան

  Արթնանալով, առաջին պահին չհասկացավ, թե որտեղ է: Մահահոտ լռություն էր: Այդպիսի լռություններն էին նախորդում կամ հաջորդում ռմբակոծությունը: Մինչ ռմբակոծությունը լռությունը մահվան անհայտություն էր գուժում…

  15 Օգոստոս 2021

  

• Էսսե

  Երբ հեռանում են ընկերները

  Հովիկ Մխիթարյան

  Տղե՛րք, դուք այնքան վաղ հեռացաք: Հիմա, երբ նոր միայն պետք է հասկանայինք կյանքն ու սիրեինք միմյանց։ Հիմա, երբ հասկանում ենք միմյանց ներկայության հրաշքն ու ձեր այնքան վաղ հեռանալը, և երբ կյանքի համն ու…

  30 Օգոստոս 2018

  

• Պատմվածք

  Հարվածը

  Հովիկ Մխիթարյան

  Դեռ երկար նրան կտանջեն մղձավանջները: Նա սարսափահար վեր կթռչի, մի ակնթարթ ուղեղում կառկայծի սարսափելի անցածն ու իրականությունը: Հետո կփորձի շոշափել այն, ինչն այլևս հնարավոր չէ շոշափել:

  16 Ապրիլ 2018