Մոնին վատ էր: Թափթփված տեսքով, արագ, մոլորված քայլում էր: Յոթ օր չէր լողացել, մազերը յուղոտ էին, վերարկուն՝ ճմռթված, դեմքն՝ անշպար, ունքերն՝ աճած ու խտացած: Ծխում էր՝ չամաչելով անցորդներից:
Բանանի, կիտրոնի կեղևներ, օղու շշեր, ըմպանակներ, ճմռթած անձեռոցիկներ, թափրտած շորեր, պատի կողմը շրջված, քնած կին, որի անունն է Ստեֆանիա կամ Ստեֆի կամ Ստեֆ կամ Ստե, մի խոսքով՝ ոնց ուզես, այնպես էլ ասա,…
Տեքստը գրվել է Ծաղկաձորում կայացած երիտասարդական հավաքի ժամանակ՝ որպես միասնական, համահավաք բնագիր ստեղծելու փարձառություն: Տեքստի համահեղինակներ՝ Հասմիկ Սիմոնյան, Արթուր Մեսրոպյան, Անահիտ Ղազախեցյան,…
Պատկերացրու նայում ես աղջկա դեմքին ու հենց էն գլխից գիտես, որ նա երջանիկ չի լինելու: Անիծո՞ւմ ես, կռո՞ւմ ես բախտին, վա՞տն ես ուզում, տեսնո՞ւմ ես մի բան, տեսնում ես մի բան, բայց տեսնում ե՞ս որ:
