Նավահանգիստը մրափում էր սովորական կյանքով: Ծովային փարոսը երեկոյան թույլ առկայծումներ էր տալիս, երեխաները հորանջում էին քնի պակասից: Օրվա ավարտին կամրջաձև ամբարձիչները կանգ էին առնում:
Մեռնում է մայրս. արդեն երեք տարի, ամեն երեկո, իրիկնահացին։ Զեյթունի մեր տունը նեղություն է անում։ Հինգհարկանի շենքի չորրորդ հարկում աստիճանների գլխին մեջքի վրա ճռռալով բացվում է երկաթե դուռը։
Հազար ինը հարյուր ութսունչորս թվականի ամառ. Միջերկրականի ափը հեղեղված է մարդկացով: Ասեղ գցելու տեղ չկա: Հանուն երեխաների ձեռնարկեցի այս ճամփորդությունն ու փոշմանեցի: Փիրուզե ծովն իրականում մոխրագույն…
Նա խալի էր: Եղածը՝ խալի էր: Այն էլ՝ գործարանի: Անգամ ձեռագործ չէր: Ուղղակի կավրոլիտների մեջ միակ խալին էր եղել: Այն կավրոլիտների, որ լինոլյումի գործարանում էին ստանում: Այդ լինոյումների արտադրամասի կա…
