Երբ ծեր պարոն Ցերլեդերը մի երեկո սովորականից ուշ տուն վերադաձավ, նրա կապը կտրած պարոնորդին նրան իր ծնկովն առավ ու մի լավ քոթակեց: «Ապագայում, - որդին ասաց հորը, - տան բանալիները դու ինձնից ընդհանրապես…
Ամեն ինչ կտոր-կտոր է դեռևս, ամեն ինչ գալիս ու գալիս է ու դուրս ելնում: Շանս չկա: Բայց լինում են չէ՞ դրվագներ, որ, հոփ, մեկ էլ կպնում են մտքիս: Էն բաներից, ինչ կպնում են մտքիս: Մոնան բույս է աճեցնում ի…
Վաղ գարնանից մինչև ուշ աշուն հողաշեն երկհարկանի շենքերի բնակիչները ճաշից հետո բակ էին դուրս գալիս։ Տղամարդիկ՝ մեծ մասամբ արհեստավորներ, այստեղ-այնտեղ նարդի էին շրխկացնում, տամա խաղում կամ ցածրիկ աթոռն…
Ասեց՝ լավ է։ Չէ, ոչ թե ասեց, որ լավ է, այլ՝ լավ է՜։ Հետո շարունակեց. - Բնական, բնականություն, բնություն, բուն, բուն իմաստ։ Հա, էս կյանքի բուն իմաստը մարմինդ մինչև հոգուդ հեռանալը անվնաս պահելն է։
