Ձմեռային արձակուրդների հետ սկսվեց շաբաթներով չդադարող բուքը, ու մայրաքաղաքից Ախալքալաք եկած ուսանողներս տրակտորով հասանք գյուղ։ Գիշերները կարճելու եւ ինձ հետ խոսելու համար` Օվանեսը գալիս էր մեր տուն։
Սկզբում հեռացան ծեր կենդանիները․ մի օր ծանրաքաշ և մեծ կատու Լուզերը՝ ծուռ ականջներով և մեծ գլխով, գիշերը տուն չվերադարձավ խրախճանքից և այդպես էլ կորավ, մեկ ամիս հետո Լադան․ ոչ թե փախավ, այլ ոտքերը քար…
Գուշակ Մանուշակը որոշել էր, որ պետք է մահանար նոյեմբերի 17-ին, ժամը 17։17-ին: Օրվա այն ժամին, երբ նույնիսկ արևն էր փորձում որքան հնարավոր է շուտ փախչել Երևանից, հատկապես դրա կիսամեռ երթևեկության երեսի…
Եղբայրս տարօրինակ մարդ է, երբեմն ոգիներ են երևում նրա աչքին։ Սովորաբար նրանք հավաքվում են սեղանի շուրջ, դատարկ ափսեներից ճաշում և քննարկում են, թե ինչպես կարելի է Կոմային վռնդել շենքից։
