Լուսաբացը փողոցն ավլող կանայք են բերում. ոչինչ, որ նրանց հագուստը հին ու կարկատաններով է, դեմքները` մրոտ, ձեռքերին` քրքրված ձեռնոցներ, ձեռքերի մաշկը` հաստ ու ճաքճքած, փոխարենը` նրանք միշտ խնամքով շրթն…
Առավոտյան արթնացա ու տեսա, որ ձեռքիս մատները փոքրացել են: Ամբողջ մարմնով ձգվեցի, բայց ոտքերս անկողնուս միայն մեջտեղը հասան: Քթիս եմ ձեռք տալիս՝ դեռ ծուռ չէ՛: Չէ, ես Գրեգոր Զամզայի պես ուտիճ չեմ դարձել…
Երիտասարդ տարիներիս իմ ընկերների մեծ մասը տարիքն առած, կյանքի ճանապարհ անցած մարդիկ էին, նրանք իմ ավագ խորհրդատուներն էին: Իմ հաջողությունների համար ես պարտական եմ նաև նրանց: Նրանցից մեկը Արմեն Գարուշ…
Շատ քիչ է պատահում, երբ երկու օտարական հանդիպում են իրար ու նրանցից յուրաքանչյուրը իր ձևով անիծում է հանդիպման պահը, հայհոյում են միմյանց, որ նույն պահին նույն ճանապարհին հանդիպեցին:
