«Օ, հոգս մարդկային, օ, այս արեւի տակ որքան անիմաստություններ կան։ – Ո՞վ կկարդա սա։ – Ահա ա՞յս։ ՈՉ ՈՔ։ – Դու հավատացա՞ծ ես։ – ԵՐԿՈՒՍԸ կամ ընդհանրապես ՈՉ ՈՔ»։ ԱՎԼԱ ՊԵՐՍ ՖԼԱԿՍ Հռոմեացի պոետ (34֊62թթ․)
Իվան Ագատովի համար երջանկության պես մի բան էր, որ նա իր գոյությունը քարշ էր տալիս ոչ թե մի ուրիշ ճամբարում, այլ հենց այդ։ Դա մեկն էր այն սակավաթիվ ճամբարներից, որտեղ բրիգադներն աշխատանքի էին գնում առա…
Մարդն ընտրել է՝ տերևներին ու ոգելից խմիչքին շնորհակալ լինելը. տերևներին՝ թթվածնի համար, իսկ ոգելից խմիչքին՝ թթվածինն իմաստավորելու համար: Հինգ ամիս է անցել այն օրվանից, որ ինձ խեղդված են համարում:
Ավտոբուսը դուրս եկավ կենտրոնից, մտավ Մյասնիկյան պողոտա ու փնչալով, հռնդյունով սկսեց հաղթահարել վերընթաց ճանապարհը, որը տանում էր դեպի քաղաքից կտրված թաղամասերը: Գնում էի ծանոթուհուս մոտ՝ հիվանդատես.
